kersenronde

Placeholder image

 

Kersenronde
MierloPlaceholder image

De Historie van de Kersenronde Mierlo

Met alle verslagen & uitslagen, en alle winnaars uit de geschiedenis van de Kersenronde Mierlo.

Placeholder image
Winnaar
of
2012

De Historie van de Kersenronde Mierlo wordt u aangeboden door,

Met medewerking van, FOTOKOOS.

KERSENRONDE (27 juni).1970

MIERLOSE KERSENRONDE miste intentie van werkelijke koersdrift.
Favoriet PETER VAN DE KRUUS zegevierde in close-finish.

In deze fase van het seizoen is er voor organisatoren van grote wegwedstrijden eigenlijk weinig meer aan. Dat wil zeggen: men is totaal afhankelijk van de deelname, van de renners die naast het financieel aantrekkelijke criterium toch nog wel een “klassiekertje" willen doen.
Ook is het zo dat er vele buitenlandse etappe­wedstrijden aan de gang zijn en dat daardoor vele voorname kleppers “uithuizig" zijn. Dikwijls is daar in een grote wegkoers niets van te merken, meestal inspireert de absentie van favorieten de minder begaafden en wordt er een allerbest robbertje weggegeven.
In de vijftiende Kersenronde van Mierlo, door Willem Steenbakkers, Adrie Weijmans en een heel stel andere harde werkers weer prima georganiseerd, kon men daarvan evenwel niets merken.
De intentie van de werkelijke koersdrift was niet aanwezig, kwam op geen enkel moment echt naar boven drijven.
Al dient men voor wat de finale aangaat enig voorbehoud te betrachten.
Daarin was het van dik hout zaagt men planken, daarin legden elf koplopers elkaar het vuur na aan de schenen.
Het bloedhete, klefferige zomerweer, extra drukkend door een later inderdaad losbarstende donderbui, maakte dat de meute op zaterdag 27 juni jl. om een uur in kersendorp Mierlo weggeschoten de “zaak" meteen maar wilde regelen.
Met een vroege ontsnapping, waarin enkele voorname renners en voor de rest maar zien hoe het zou aflopen.
De drie grote omlopen over Lierop, Someren, Someren - Eind en Someren ­ Heide, met steeds weer de klim en afdaling over de E3-snelweg, boden door het alsmaar kronkelende parcours zonder meer een prachtige gelegenheid en het is typerend dat latere winnaar Piet van de Kruijs, treedt 3 juli met zijn Dorothy Stiphout in het huwelijk, ook de eerste was die het vuur aan de lont stak.
Het betekende toen evenwel nog niets.
Evenmin de uithaal die Peter de Jong en Adrie van de Elsakker teweeg brachten.
Tijdens de eerste passage van het uitgelopen Lierop (wat staat de wielersport in deze streek van Brabant toch bijzonder in de belangstelling!) kwam er evenwel een demarrage, die achteraf de basis vormde voor de definitieve beslissing. Hennie van Zandbeek, kort daarop echter gelost, de Mars-Flandria's Wim de Louw en Jan Spetgens trokken weg, brachten daarmee de nodige beroering waaruit Roy Schuiten, Tonny Mansvelders en Henk Prinsen (pech) de eerste springplank vormden waarop Wim Kelleners, Cor Tuyt, de uitermate sterk rijdende Freddy Beckers, de jammerlijk lekrijdende Chris Rouw en de sterke Jan Bakker voorgoed konden wegkomen.
Ook Fons van Katwijk, de jongste van het roemruchte broederdrietal uit Oploo, kwam er nog bij en toen was de eerste, rake splitsing een feit.
Het zat er evenwel in dat de alsmaar verbrokkelende groep, waaruit steeds meer renners verdwenen en de strijd staakten, zich niet zomaar gewonnen zou geven.
In alle haast werd er een “patrouille" gevormd door de zeer attent en “scherp" koersende Piet van de Kruijs, door de Mierlo-Houtse „hoop" Ferry van der Vleuten, door Cees Swinkels, Wim de Louw (kwam daarmede voor de tweede keer zijn opwachting maken), Jacques Beurskens en de man die op ons een heel bijzondere indruk maakte, de jonge Harrie Lunnenburg uit Loosbroek.
Wat reed deze pas achttienjarige knaap sterk en dartel, sprankelend en vol overgave.
De slag was geslagen, de koers in de uiteindelijke beslissing getrokken, want met iedere kilometer groeide de voorsprong.
Dat kon ook omdat de mannen die nog enigszins hadden kunnen “rammelen" in de groep voortijdig afstapten of door pech worden uitgeschakeld.
En ook omdat velen nooit in die vroege ontsnapping geloofden. Desalniettemin sloegen Cor Leunis, Ben Jurriaans (stapte later ook ontmoedigd af), Wil de Vlam, Martin van Hoogstraten, Jan Spetgens, Henk Prinsen, Theo van de Loo, Leo Brouns, Ton Gruyters, Nico van Hest (nog zo'n geknipt mannetje voor ploegachtervolgen), Peter de Jong, Jos Leenen, Ab Splinter, Pe van Stralen, Wim Wanders en Ted Blom de handen eendrachtig ineen. Aan de kloof van bijna drie minuten, moest wat worden gedaan. Ze kwamen weliswaar wat nader, maar vervoegen, het was er niet meer bij.
Ook niet nadat Roy Schuiten wegens kramp uit de spits was verdwenen, ook niet nadat Mansvelders ditzelfde lot moest ondergaan en Cees Swinkels, Harrie Beurskens (tot tweemaal toe) een lek bandje handen moeten incasseren en met duivelse achtervolgingen, die uiteraard krachtenslopend zijn, weer hun plaatsje vooraan opzochten.
Neen, de achtervolgers, later nog weer gesplitst in kleinere formaties, gokten volledig mis.
Vooraan ging het spel volledig op de wagen.
Vooral na de slaapverwekkende periode van kilometers aaneenrijgen.
Tenslotte moest de afstand van meer dan 180 km toch worden gedaan.
En wat zou de laatste kleine omloop over 28 km brengen? Wim Kelleners, de klasrijke Mars-Flandria man uit Born, ging het eerst. Met de wakkere Harrie Lunnenburg. Pal daarop flitste Cor Tuyt (kwam na een lekke band ook nog prachtig terug) weg.
Allemaal vergeefs echter, net als de sprong die Jan Bakker, Ferry van der Vleuten, Wim Kelleners en alweer Harry Lunnenburg plaatsten.
Jan Bakker probeerde het nog een keer met Wim Kelleners, terwijl Piet van de Kruijs, die werkelijk de ,generaals­staf" bij dit elftal in handen had, ook het initiatief nam.
Knalde ook naar de daarna plots toch een flinke bres slaande Ferry van der Vleuten en Wim Kelleners, maar toen kwam Jan Bakker, die 's morgens met vader Cor en ploegmakkers Verdonk, Duineveld en van Galen nog bij een aanrijding betrokken geraakte (gelukkig liep alles goed af) in 't geweer.
Hij trok alles weer samen, bleef onvermoeid en maakte de indruk voor de eindsprint zonder meer de gevaarlijkste kandidaat te zijn. Cees Swinkels, Cor Tuyt, Piet van de Kruijs, Wim de Louw, Harry Lunnenburg en Ferry van der Vleuten trachtten daarna om beurten nogmaals de beste „kersen" te plukken, doch wederom liep alles samen.
Het werd een verwoede eindsprint.
Vooral tussen Piet van de Kruijs en Jan Bakker, die na beslissing van de aankomstrechter er gingen namelijk nogal wat stemmen op ten voordele van Bakker voor eerstgenoemde winst inhield.
Na de Omloop van de Braakman, de Ster van Bladel, de Ronde om de Haarlemmermeer en die van Midden Zeeland kon de ploeg Trico Noble-Acifit Accu's opnieuw een grote triomf op de palmares 1970 bijschrijven.

BRON: JAN BALDER

Uitslag 1970
1. Piet van de Kruijs, Helmond
2. Jan Bakker, Zaandam
3. Jack Beurskens, Haelen
4. Cees Swinkels, Goirle
5. Freddy Beckers, Eindhoven
6. Fons van Katwijk, Oploo
7. Wim de Louw, Stiphout
8. Harry Lunnenburg, Loosbroek
9. Ferry van der Vleuten, Helmond
10. Cor Tuyt, Valkenswaard
11. Wim Kelleners, Born
12. Wim Wanders, Meerssen
13. Theo van de Loo, Weert
14. Martien van Hoogstraten, Sint-Anthonis
15. Tonny Mansvelders, Geldrop
16. Peter van Stralen, Heerhugowaard
17. Tom Blom, Haarlem
18. Jan Spetgens, Someren
19. N. van Host, Tilburg
20. A. Splinter, Amsterdam
21. Henk van Kilsdonk, Helmond
22. Toon Gruyters, Stiphout
23. Nico Brouwers, Deurne
24. M. Kerremans, Rotterdam
25. G. Boersma, Treebeek
26. Michel van der Heijden, Eindhoven
27. W. Timmer, Hoensbroek
28. M. v. Doorn, Berlicum
29. Piet Hurkmans, Lierop
30. Piet de Jong, Tilburg
31. Frans Thijs, Oploo.

Ploegenklassement:
1. Mars-Flandria
2. Heynen Motors
3. Trieo Noble-Acifit Accu's
4. Tegelhandel Jan van Erp

Fly High, Fall Free

Devin Supertramp

Ah, a peaceful balloon ride far above the tranquil desert - NOT. Tie a bungee to that basket and bounce your way across the sky. Make sure your life insurance is up-to-date, and then check out a whole new way to play.

Wint
1970
Placeholder image