kersenronde

Placeholder image

 

Kersenronde
MierloPlaceholder image

De Historie van de Kersenronde Mierlo

Met alle verslagen & uitslagen, en alle winnaars uit de geschiedenis van de Kersenronde Mierlo.

Placeholder image
Winnaar
of
2012

De Historie van de Kersenronde Mierlo wordt u aangeboden door,

Met medewerking van, FOTOKOOS.

KERSENRONDE VAN MIERLO.(1968.06.29)

In 13e Kersenronde van Mierlo haalde sterke COR LEUNIS uiteindelijk toch de slag binnen Geweldige finale van MARCEL PENNINGS on WICHER VLOT

Voor de start vroegen we hem zo in het voorbijgaan nog: „Hoe staat het, Cor, wat dank je er vandaag van?"
Het antwoord van deze altiid zo rustige, nette knaap was stereotiep: ,Ik zal vandaag mijn best doen, want een klassieke zege is toch wel mooi en dit parcours leent zich naar mijn idee prachtig voor een vlucht!"
Vreemd, maar de manier waarop de op 5 februari 1946 geboren autoplaatwerker Cor Leunis dit zei, deed ons vluchtig denken dat hij in deze 13e Kersenronde van Mierlo zonder meer de meest gezellige en sfeerrijke klassieker van Nederland weleens hoge ogen kon gaan gooien.
Maar natuurlijk er waren nog veel meer gegadigden, tenslotte bezitten wij een amateurlegioen waarin zoveel kwaliteiten verscholen zijn, dat men beslist niet van tevoren een uitgesproken favoriet kan aanwijzen.
Welnu, Cor Leunis heeft in het kersenoogst vierende Mierlo de zege behaald. En niet zomaar een overwinning welke hij middels zijn „harde" aankomst kon bewerkstelligen, neen, de Amsterdammer heeft er keihard voor gewerkt, heeft met de vermoeide Guus Leliaert deze wedstrijd over 184 kilometer een bijzonder gezicht gegeven en al kwamen in de finale eerst Marcel Pennings en wat later ook nog Wicher Vlot met een daverende galop mee op de eerste rij, in de eindsprint liet hij zich toch niet meer door de veel te veel afwachtende Marchel Pennings verschalken.
Het werd een scherpe finish, dat wel, maar de meeste glorie viel Cor Leunis volkomen verdiend ten deel . Van wielrenner Cor Leunis zijn niet zo bijster veel grote wapenfeiten in herinnering te roepen. Weliswaar staat hij bekend als een gedegen criterium rijder en somtijds blinkt hij ook in het zwaardere werk uit. Zoals bij voorbeeld in de eerste etappe van de jongste Olympia's Tour door Nederland, welke in Waalwijk eindigde. Daar spurtte hij ook naar de zege, maar al deed hij onderweg zijn werk, in dat vluchtgroepje kwam toch het meeste op de schouders van Leen Poortvliet neer. Ook in het militair kampioenschap van vorig jaar reed hij achter winnaar Jan van Katwijk naar een goede klassering, maar nimmer sprak de prestatie zo geweldig als nu in Mierlo.
Cor Leunis toonde in de alsmaar repeterende omloop tussen Mierlo, Lierop, Someren, Someren - Eind, Maarheeze en Someren - Heide, dat hij wel degelijk veel meer kan.
Misschien ontbrak het hem tot deze heuglijke 29e juni wat aan zelfvertrouwen, miste hij de overtuiging om zelf eens de troeven op tafel te deponeren. Van dit complex heeft hij zich op grootse wijze bevrijd.
JAMMERLIJKE VERGISSING
Het bekende gezegde: “Eind goed, al goed", dreigde voor deze laatste officiele klassieker niet geheel op te gaan.
Want nadat de koers van „De Kersenlanders-Mierlo" het grote levenswerk van animator Willem Steenbakkers en zijn mannen, terwijl in het verleden ook een van Neerlands allergrootste wielerpioniers, wijlen Toon van den Boogaerd, zich tot en met voor deze koers in het Oostbrabantse inzette nauwelijks op gang was gekomen, gebeurde er door verkeerd rijden een accident, dat zonder meer als een jammerlijke vergissing kan worden opgetekend. Precies een uur waren de omstreeks 140 renners gestart, loom en zwaar hing de bewolkte lucht, 't was bedompt.
Peter van der Kruys, anders altijd zo actief, had het al heel vlug gezien, hij stopte, gaf de pijp aan de in de wielersport reeds zo overbekende Maarten.
Aad van de Wetering en Piet Boerdonk kwamen door een valpartijtje los te liggen en Piet van Katwijk moest om onbegrijpelijke redenen lossen op een licht hellinkje.
van de Wetering deed nog een moedige poging om weer aan te sluiten, maar toen hij in Lierop weer net kon aanpikken, duurde het niet lang of hij moest er opnieuw af. Waarschijnlijk te veel van zichzelf gevergd in de slopende achtervolging.
In de spits van de langgerekte groep deed Jan Serpenti, vorig jaar zo glorieus winnaar, al eens een „sollicitatie", maar dat sorteerde geen enkel effect.
Toch kwam er een afscheiding, want plots trokken Albert Hulzebosch, Cees Koeken, Peter van Stralen en Gerard Wichert een brede streep licht.
Het viertal kwam zelfs tot 25 seconden voorsprong en had misschien in deze koers, waarin iedereen de loomheid van het drukkende zomerweer in de benen voelde, de basis kunnen leggen voor een geslaagde, definitieve vlucht.
Helaas reed bij Someren - Heide (na zo'n vijftien kilometer) de vooropgaande politiewagen verkeerd en moest het dappere viertal terugrijden om daarna alles en alles te geven om nog bij het inmiddels linksaf geslagen en op volle toeren draaiende peloton terug te komen .
Niemand zal ooit kunnen zeggen, dat de Kersenronde daarmede iets van de glans verloren heeft, maar een feit blijft dat de vier dapperen door deze vergissing zwaar gedupeerd waren!
SPITSTE ZICH TOE .
De temposlag ging door, de vlam bleef omhoog spuiten en dat kostte achteraan opnieuw slachtoffers. Gabriels, Slaets, Rampen en van Hout moesten lossen, Matje Gerrits (in hoger beroep tegen zijn schorsing dopinggeval Olympia's Tour en daardoor met Peter van den Donk toch van start) kreeg pech en Fred Jansen uit Weert, die ook al panne kreeg, verbaasde iedereen door zijn enorm vlug terugkeren in de meute.
Trouwens er was op dit „slachtveld in de achterhoede" wel meer moois te zien, want hoe prachtig kwam Huub Gabriels uit Volkel zijn plaats weer innemen.
Alleen maakte hij evenals zoveel anderen de fout, door niet naar voren in de groep te rijden, doch aan het staartje te gaan hangen. Bij bet minste of geringste “schudden" van de rennerstros moet men er dan opnieuw af en dan loopt de “kelk des lijdens" helemaal over. Wie zich na pech een grote inspanning getroost om terug te komen, doet er verstandig aan om even door te blijven “kassen" en minstens tot halverwege het lint op te rukken.
Dan valt het koersen veel minder zwaar en kan men met een aanval tussen de wielen meegaan. 't Is maar een raad.
We zagen overigens nog een renner, van wie in de toekomst wellicht nog veel kan worden verwacht.
Dat was de stijlrijke Huub Greijmans uit Weert, die met een hopeloos slingerend achterwiel even naast de wagen van “Wielersport" kwam om te vragen of er al een materiaalwagen ter beschikking was.
Helaas, we moesten de sterk gebouwde knaap, die even later zo weer naar de voortijlende groep terugreed, teleurstellen.
De huidige bepalingen van het inkomen der materiaalwagen heeft ons al eens in de pen doen klimmen, tot nu toe evenwel nog steeds zonder enig vruchtbaar resultaat. Er wordt in KNWU kringen misschien niet eens meer over dit feit gesproken, maar vele jonge, pas ontluikende amateurs, die Vrouwe Fortuna niet bepaald op hun weg vinden en trouwens ook vele zogenaamde routinees, zouden een andere bepaling toch zeker meer apprecieren.
Enfin, koers is koers en wie pech heeft, knapt maar af.
Nadat de wat vreemd, zonder ambitie rijdende Cees Roovers uit Roosendaal zo'n vijfhonderd meter winst had genomen en Ted Blom zich met een machtige jump bij hem voegde en daarachter een groepje van tien renners een hevige jacht organiseerde en vervolgens Frits Hoogerheide en Ad van den Boer naar een hoofdrol dongen, spitste de strijd zich toe; er volgde een hergroepering. Lierop werd voor de zoveelste maal aangedaan (na 67 kilometer) en daar reden twee flinke „waaiers" voorop met een groot peloton, waaruit Wichert en van Doorn door een val verdwenen en waarbij Opsteen, van der Heijden, Roovers, Bakker, Kemps en van der Knaap na veel moeite weer konden aansluiten, erachter.
Het kaf werd nog meer van het koren gescheiden, want Jager, Gabriels en Bertholet bood lange tijd verwoede tegenstand en gaf zich met zijn wiegende gang niet zo heel vlug gewonnen moesten eraf, terwijl Gramser, Jansen en Vercauteren en nog een hele rits anderen opgaven.
Ook Gerritsen uit Veldhoven moest zich gewonnen geven, toen het peloton in volle “sjas" ging om vooraan de zaken eens op orde te stellen.
Dat kostte nog meer afhakers: Couweleers, van Knippenberg en Vos kwamen te “zwemmen".
ZO MAAR WEG.
Het eind van het liedje was dat twintig renners aan de leiding kwamen en dat waren: van Stralen, de Bree. Bosschieter (later tweemaal pech: eerste keer lek en binnen een ommezien weer terug, tweede keer afgebroken crank), Adrie Duycker, Baars, Wesselius (prima werk), Albert Hulzebosch, Jan Adriaans, Cor Leunis, Guus Leliaert, Peetoom en Herman Hoogzaad, Mary van Venrooy (geweldige indruk achterlatend), Ge van der Winden, Wicher Vlot, Frits Hoogerheide, Ben Groen en Jo van Pol (voordien al eens samen aan de “kletter" geweest) alsmede de kleine, stevig gebouwde Jantje Oosterbeek uit Halfweg.
En wat heeft juist deze laatste op ons een grote indruk achtergelaten. Ruim dertig kilometer reed het talentvolle Halfwegse tuinderknechtje (geboren op 11 februari 1950) op een zacht aflopende achterband. Wat hebben we voor dit moedige joch, dat door de eens zo voortreffelijke amateur Wim Snijders prima wordt gecoached, zitten duimen. Zitten hopen dat hij de materiaalwagen zou halen, dat hij misschien nog zou kunnen aansluiten. We raadden hem zelfs om bij het binnenkomen van Mierlo, waar aan de tweede helft van de koers zou worden begonnen, om te demarreren.
Edoch, het ging niet meer, hij moest teveel wringen om door al die bochten te komen en tot overmaat van ramp duurde het, toen hij eenmaal een ander wiel kon steken, allemaal veel te lang.
Daarna deed hij nog een moedige poging om bij de inmiddels voorbij geraasde tweede groep te komen, liet een sublieme poursuite zien, maar moest het tenslotte bij het samenkomen van de twee groepen viel het tegen alle verwachtingen in niet ,stil'' toch opgeven.
Alweer een argument waarom de inzet van de materiaalwagen nodig herzien moet worden.
Want we hadden graag het alom bewondering afdwingende “Oosterbeekie" eens in het verdere verloop zijn partijtje zien uitspelen .
In de tweede groep reden Bart Solaro, Harrie Jansen, Dekker (ook al een veelbelovende jongen), Theo van de Loo, Cees Koeken, Ben Groen (afgezakt uit eerste groep), Rink Cornelisse, Martien van Hoogstraten, Cees Rentmeester, Marchel Pennings en Jo van Pol (net als Ben Groen in deze groep terecht gekomen) zich het vuur uit hun sloffen en in Mierlo, waar voor Jantje Oosterbeek jammer genoeg geen passend achterwiel voorhanden was, sloot men aan. Daarna maakte vooral Marcel Pennings een sterke indruk.
Hij patste al eens weg en ook Ge van de Winden, die nog dreigde verkeerd te rijden en bijna een kind omver reed, trok er eens op uit. Deze plaagstootjes deden echter geen afscheiding ontstaan, maar na 135 kilometer spoten Cor Leunis en Guus Leliaert zomaar weg.
Het leek onschuldig, maar achteraf was juist deze demarrage op het slechte stukje weg de enige, die een verdragend karakter zou dragen.
DAVERENDE GALOP .
De voorsprong groeide en groeide, kwam van 45 sec. tot 1.10 min. en dat kwam vooral voor rekening van Leunis, die als een furie aan de kop reed.
Hij versaagde nimmer, had aan Guus Leliaert niet zo bijster veel steun, maar toch droeg de man uit Helvoirt net terug uit de Eindhovense Vierdaagse en zwaar vermoeid op knappe wijze zijn steentje bij.
Leunis echter maakte de grootste indruk en zorgde dat hij de dans bleef leiden.
Zo verreden de laatste kilometers en begon het wedstrijdverloop een enigszins saai, monotoon geluid te krijgen.
De winnaar zou buiten pech of bijzondere omstandigheden gerekend zonder meer Cor Leunis zijn, want hij was de meest frisse van de twee en zou in de eindsprint natuurlijk zijn slag slaan.
Plotseling beroering in de volgerskaravaan: Marcel Pennings was bezig een schitterende achtervolging te gaan bekronen.
Wat kwam de man uit Nieuw-Vennep keihard naar voren, wat sneed hij geweldig op de uitlopers aan.
Achter hem kwam nog een renner, te weten de soepel draaiende Wicher Vlot uit Wanneperveen.
Pennings kwam het eerst aan de spits maar beging toen de onvergeeflijke fout niet meteen keihard door te gaan.
Hij had toen de zege binnen het bereik, had precies aan de schone kant van de weg langs Cor Leunis en Guus Leliaert moeten daveren, had even alles moeten geven, waarschijnlijk zou hij alleen in Mierlo zijn aangekomen.
Weliswaar probeerde Marcel Pennings het enige malen om te demarreren, maar ging te vlug omkijken.
Precies een kilometer voor de meet sloot ook Vlot aan en toen begon het eindgevecht.
Marcel Pennings wist dat Cor Leunis zijn gevaarlijkste concurrent was, liet zelfs Guus Leliaert wat voorsprong nemen maar trok daarna (zijn tweede fout) zelf de eindsprint op gang.
Overmoed?
Hopend dat Cor Leunis misschien vermoeid zou zijn?
Deze was niet vermoeid, pareerde de aanval prachtig en spurtte langs de rechterkant met gering verschil langs hem heen.
De traditionele Toboga-beker, uitgereikt door Frans van den Bogaerd, ging naar de man die hem zonder meer het meest toekwam.
Een goede winnaar van een goed-georganiseerde wegkoers, van een klassieker die opnieuw bewees zijn plaats volkomen waard te zijn

Amsterdam.
BRON: JAN BALDER

Uitslag 1968
1. Cor Leunis, Amsterdam
2. Marcel Pennings, Nieuw-Vennep
3. Wicher Vlot, Wanneperveen
4. Guus Leliaert, Helvoirt
5. Peter van Stralen, Heerhugowaard
6. Harrie Jansen, Westzaan
7. Rink Cornelisse, Amsterdam
8. Cees Rentmeester, Ovezande
9. Ben Groen, Steenwijk
10. Mary van Venrooy, Heesch
11. Albert Hulzebosch, Beilen
12. Frits Hoogerheide, Ossendrecht
13. Adrie Duycker, Beverwijk
14. J. Dekker, Enkhuizen
15. Bart Solaro, Den Bosch
16. Herman Hoogzaad, Venhuizen
17, Jan Adriaans, Haps
18. J. Peetoom, Vijfhuizen
19. F. de Bree, Schinveld
20. Martien van Hoogstraten, Sint-Anthonis
21. Jo van Pol, Montfoort
22. Theo van der Loo, Weert
23. Ge van der Winden, Beverwijk
24. Cees Koeken, Achtmaal
25. G. Wesselius, Oude Wetering
26. C. Roovers, Roosendaal
27. Frans Kooymans, Beek en Donk
28. J. van de Hoek, Kaatsheuvel
29. G. van Griensven, Heesen

Fly High, Fall Free

Devin Supertramp

Ah, a peaceful balloon ride far above the tranquil desert - NOT. Tie a bungee to that basket and bounce your way across the sky. Make sure your life insurance is up-to-date, and then check out a whole new way to play.