kersenronde

Placeholder image

 

Kersenronde
MierloPlaceholder image

De Historie van de Kersenronde Mierlo

Met alle verslagen & uitslagen, en alle winnaars uit de geschiedenis van de Kersenronde Mierlo.

Placeholder image
Winnaar
of
2012

De Historie van de Kersenronde Mierlo wordt u aangeboden door,

Met medewerking van, FOTOKOOS.

KERSENRONDE VAN MIERLO (2 juli).1966

Elfde nationale. KERSENOOGSTRONDE werd wederom een groot sportief succes 'Teruggekeerde' Leo Duyndam een sterk en onstuitbaar winnaar.

Voor de elfde maal in successie is in en rondom het Oost­Brabantse Mierlo de jaarlijkse nationale Kersenoogstronde verreden en ook nu groeide deze wegwedstrijd over de lange adem weer naar een groot sportief succes. Het werd een waar sportfestijn, dat door circa honderd en dertig renners in alle wielerschoonheid werd opgevoerd en waaruit de na zijn ernstige val zo groots “teruggekeerde" Westlander Leo Duyndam als een sterke, onstuitbare winnaar te voorschijn kwam. Vooral zijn sublieme jacht op een reeds bestaande kopgroep zo fraai met succes bekroond, sprak de vele volgers en toeschouwers tot en met aan. Nog weer eigenlijk dan zijn laatste beslissende coup de pedale, waarmede hij naar een prachtige zege snelde. Met de huidige, wat uit de hand gelopen structuur van de amateur-wielersport het in verkapte vorm naleven van een straffe ploegentactiek wist hij zich in zijn race naar de finish “gerekt" door enkele makkers. Daarmede doen wij aan Duyndam's prestatie in generlei mate iets af zijn grote klasse en kunde zijn genoegzaam bekend, want ook zonder deze “hulp" zou hij vrijwel zeker naar de overwinning hebben gereikt, maar we moeten de feiten wel in alle openhartigheid onder ogen durven zien. Ditmaal kende de voororganisatie van de Kersenronde weer vele moeilijkheden. Het wordt steeds moeilijker een dergelijk gebeuren bij de diverse autoriteiten van allerlei vereiste vergunningen te laten voorzien, maar Wielervereniging De Kersenlanders, voor een groot (het grootste?) deel steunend op de grote activiteiten van secretaris Willem Steenbakkers heeft het toch weer weten te “fiksen". Bijzonder veel steun werd hem daarbij verleend door de Groepscommandant der Rijkspolitie in Mierlo, de Adjudant W. Weijmans en zo kwamen er ditmaal vier grote omlopen (van 42,5 kilometer ieder) en een kleine lus van 13,5 kilometer als vrij gegeven parcours op het programma. Een traject dat er beslist zijn mocht en dat door een grote belangstelling onderweg een geheel aparte sfeer uitademde. DE STRIJD In de eerste omloop waren eerstens de oud Amersfoorter en tegenwoordige Zeeuw Peter Kisner met de Astense coureur Paul Konings (over wie de Belgische sportpers zo verrukt schreef na zijn optreden in de Spaanse Ronde van Asturie) al eens aan de haal gegaan en wat later probeerden ook Joop Hoogland, Peter van den Donck en Rinus Hoogerland eveneens een demarrage ver door te voeren. Zij kregen de kous op de kop, moesten terug en werden verdrongen door een “verbond" van Adrie Duyker, Leo Duyndam (ja, toen zat hij er al bij!), Arie van Hest, Cris Hoedelmans, Cees Brugel, Cees Zoontjes, Minekus, Pierre Pellenaars, Harrie Schoofs en de gretig aangehaakte Rinus Hoogerland. Prompt reageerde het peloton en werd de zaak gereorganiseerd, een handeling die teveel werd voor de Oirschotter Jan Brasens. Hij moest lossen en kon niet meer bijkomen. Het prachtige zomerweer, dat eigenlijk wat “laf" was, liet een hoog tempo toe en dat betekende dat er achteraan steeds weer enkele lossers vielen te noteren, renners die te „onrijp" zijn om zich met enig succes in dergelijk geweld te mengen. De tweede ronde was nog maar net begonnen of een inmid­dels gevormde vluchtersgroep (Deenen, Huub Greijmans, Barendregt, Leen Poortvliet, van der Vlugt, Piet Kettenis en een op deze dag allerbest koersende Piet Legierse werd gewijzigd of kreeg assistentie van Jacobs, Dickhof, van Rooy, Hans Tesselaar en Adrie Duyker. Het waren allemaal nog maar voorpostgevechten, aftastingen van de werkelijke “stootkracht" welke in de bontgekleurde stoet schuil ging en zich nog niet openbaarde. Daarom waren de kaarten voor Someren - Eind (na 66 kilometer koersen) wederom blanco en daarvan maakten Groenewegen, Cor Leunis, Piet Legierse en Cor Tuit gebruik om een ogenschijnlijk beslissende voorsprong te nemen. HOLLEN EN STILSTAAN De voorsprong van dit viertal groeide snel, bereikte als „top" zelfs bijna twee minuten en toen de derde omloop was ingegaan geleek het er op, dat de slag geslagen was. Elkaar regelmatig aflossend bleven zij inderdaad lange tijd buiten schot, maar de achterhoede bezat nog teveel kwaliteit om zich nu al gewonnen te geven. Leo van Schalen (voor eigen publiek rijdend en dus fel aangemoedigd) toog met ploegmakker Adrie van Hest op pad naar de frontlinie, doch strandde toen de achtervolgende groep zich er volledig voor inzette. De kaarten werden weer blanco, de afwisselende strijd, tot nu toe levendig maar het karakter met zich dragend van “hollen en stilstaan", werd weer volledig „open" en we werden benieuwd wat de verdere ontwikkeling van dit alles zou zijn. Een nieuwe poging? Ja, tien „kleppers" aan de haal! Leendert Poortvliet, Adrie van Hest, Cees Willemse, Piet Kettenis, Harrie Schoofs (alweer), Rini Huybregts, Hans Tesselaar, Cees Brugel, Jan Hesse en Cees Rentmeester stormden weg en dat betekende alarm. De noodklokken in het peloton werden geluid, ten koste van Cor Tuit, van de Nieuwenhuizen, van Hout en Huub Greijmans. Zij moesten loslaten en ook Cor Groenewegen gaf er wat later de brui aan, Cees Stam liet het er bij zitten en stapte met een onwillige derailleur mistroostig af. Ook Cor Leunis en van Zantvoort werden geveld en in de staart van de lange, jagende groep reden Jan van Katwijk en Wim du Bois (waarom zoveel achterin, jonge vriend?) tegen de trottoirrand en kwamen er ondanks een moedige poging niet meer bij, de strijd was te fel losgebrand en bracht teveel verbrokkeling om eventueel opgelopen achterstand nog goed te maken. Paul Konings en Tony Gruyters, Jan Gisbers, Harrie Jansen en Wim Emo, Leo van Schalen. Piet Deenen, Cor Vriens en Willy Jacobs, zij deden allemaal met z'n tweeen, dienen of vieren een uiterste poging om eveneens bij dat eerste, steeds verder wegrijdende tiental te komen. Geen succes voor deze achtervolgers, maar wel een grandioos resultaat voor de schitterend pedalerende Leo Duyndam, die als een ware “woestijnwind" naar voren stormde, bijna twee minuten goedmaakte en zich netjes aansloot bij de vluchters. Een kopgroep, die eerst Adrie van Hest met Cees Brugel op stap had zien gaan en later moest tolereren, dat de Hagenaar Piet Kettenis naar voren wervelde. Zou de Breda Bier man het houden, zou hij eindelijk voor deze firma eens een succes behalen, waarvan men dit jaar door overmatige pech en tegenslag zo verstoken was gebleven? Neen, want ondanks dat zijn ploegmakkers Cees Rentmeester, Leen Poortvliet en Rinie Huybregts achter hem de poort hadden kunnen vergrendelen, bleven zij getrouw aan de omstandigheid dat deze eendags­wedstrijden voor amateurs toch bovenal individueel dienen te blijven. Zelfs Leen Poortvliet deed met de verrassende Harrie Schoofs nog een poging bij Piet Kettenis te geraken, doch het was tevergeefs. ONVERWACHTE OVERKOMST Nadat Leo Duyndam zo subliem naar de eersten was gesprongen, wilden er van achteren of wel meer dit kunststuk nadoen. Ze liepen echter allemaal stuk, zij het dat er negen renners dit wel voor elkaar kregen. Zij, te weten Ad Russens, Evert Dickhof, Piet Legierse, Cor Vriens (moest later door kramp helaas afhaken, maar liet een goede indruk achter), Peter Kisner, Cees van Dorst, Andre van Middelkoop, Johnny Brouwer (ziek van de benauwende warmte) en Rinus Hoogerland maakten het na eendrachtig samenwerken evenwel toch waar en sloten zich aan bij de op dat moment wat „lummelende" kopgroep. Deze onverwachte overkomst bracht nieuwe, totaal onvoorziene intriges teweeg en vooral nadat de uitgereden Piet Kettenis was teruggepakt, werd het spel van „gaan, halen, springen en weer bijtrekken" tot in de hoogste proporties uitgevoerd. Rugnummer 45, oftewel de sterke Leo Duyndam (Neerlands allergrootste wielerschrijver van weleer, wijlen Joris van den Bergh schreef eens: ,Wat goed is komt snel!", en wij zeggen daarnaast: “Grote klasse brengt zichzelf!" was in de eerste rij niet meer weg te denken en plotseling was het zover. Een enorme demarrage bracht hem binnen enkele tellen een honderd, tweehonderd tot drie honderd meter voorsprong en toen, ja toen lieten de andere blauw­witte Smith's Chips-Acifit Accu rijders verstek gaan, wanneer het hun beurt was om over te nemen, sterker nog: zij plakten aan ieder wegspringend wiel en zorgden er aldus voor dat hun eerste man, de ontegenzeggelijk uiterst bekwame Leo Duyndam naar een grootse en onbedreigde zege reed. Een zege, die ongetwijfeld bij de beste van het gehele veld terechtkwam en aantoonde, dat de man uit Honselersdijk opnieuw naar een grote vorm is gegroeid en de voorspelling doet lanceren, dat hij in de komende weken weer veel van zich zal laten horen.

 BRON: JAN BALDER

Uitslag 1966
1. Leo Duyndam, Honselersdijk
2. Cees Rentmeester, Ovezande
3. Jan Hesse, Arnhem
4. Johnny Brouwer, Rotterdam
5. Aad Russens, Den Bosch
6. Peter Kisner, Roosendaal
7. Cees van Dorst, Roosendaal
8. Adri van Hest, Tilburg
9. Marinus Hoogerland, Kapelle
10. Leen Poortvliet, Herkingen
11. Hans Tesselaar, Kalversdijk
12. Evert Dickhof, Oosterwolde
13. Andre van Middelkoop, Rotterdam
14. Cees Brugel, Zevenbergen
15. Cees Willemse, Hooge Zwaluwe
16. Harrie Schoofs, Bladel
17. Rini Huybregts, Etten
18. Piet Legierse, Den Bommel
19. Piet Kettenis, Den Haag
20. Wim Maasakkers, Geldrop
21. Rinus van der Klooster, Rotterdam
22. Joop Hoogland, Aalsmeer
23. Jaak de Goede, Roosendaal
24. Adrie Duyker, Beverwijk
25. Marinus van Leuken, Helmond

Fly High, Fall Free

Devin Supertramp

Ah, a peaceful balloon ride far above the tranquil desert - NOT. Tie a bungee to that basket and bounce your way across the sky. Make sure your life insurance is up-to-date, and then check out a whole new way to play.

Wint
1966
Placeholder image